kischirer u coschirer / cschirer (codjowaedje) I. [v.c.] 1. schirer a ptits bokets. Al håye di spenes, Å fis d' ronxhes rancuneus, Il a coschiré l' djambe di s' marone (J.M. Kajdansky). Dji m' voe ddja rintrer a Lene, rascovri d' bourseas, avou on noer ouy, et mes lokes coschirêyes; i våt mî l' lever (L. Hendschel). F. déchirer. 2. furler (des çanses, åk k' a del valeur). F. gaspiller. 3. (imådjreçmint) saetchî inte on costé et l' ôte (k' est diferin). Les parints sont dvoircîs et ls efants sont coschirés inte les deus. II. s' kischirer / si cschirer [v.pr.] si fé do må n' on l' ôte. F. s'entre-déchirer.. Disfondowes: kichirer, c(o)chirer, c(u)chèrer, k(è)chèrè, c(u)chèrè. Etimolodjeye : bodje schirer, betchete ki-. | kischiraedje u coschiraedje / cschiraedje [o.n.] no d' fijhaedje et no di çou k' est fwait (accion eyet si adierça) pol viebe "kischirer". Gn a nouk ki tuze å coschiraedje del petrole. F. déchirure, gaspillage. | kischireu u coschireu / cschireu; coschireuse u coschirresse [o.f.n.] li ci (cene) ki cschere (ki furlêye). F. gaspilleur, dépensier.