mårlire I. [f.n.] 1. cårire di måle. F. marnière. 2. plaece k' on-z î a saetchî al måle, et k' gn a des trôs dins tere ki sont rcovrous pa del fene tere, et k' on pout toumer dvins. Il a toumé dins ene mårlire (H. Forir). Les mårlires sont bounes po-z î mete des vegnes. F. ancienne marnière. >> ås Mårlires: no di des plaeces e Malonne, Welin. Esneu, Viyé-ås-Tours, Moucron II. Mårlire [n.dj.] no d' famile di Walonreye, e F. Marlair, Marler, Marlaire, Marlière. Disfondowes: maurlîre, marlêre, maurlêre, mârlîre, Pc marlière. Etimolodjeye : bodje "mårl-" (måle); cawete -ire. | mårloye I. [f.n.] (v.v.m.) mårlire. F. marnière. II. Mårloye [n.pl.] hamtea d' Wahå. III. [n.dj.] no d' famile di Walonreye, e F. Marloye, Marloy, Marloie. Disfondowes : Maurlônye, Mârloye, Maurlwè, Mârlwa, Marlwa. Vî scrijha: Marlida (817). Etimolodjeye : bodje "mårl-" (måle 3); cawete -oye. | mårloyea I. [o.n.] pitite mårlire. II. >> Mårloyea: [n.pl.] no d' ene plaece di Flobek (so plaece: Marloyô). III. [n.dj.] sipotaedje des djins d' Nålene et d' Marbwê (di cåze des mårlires k' i gn aveut låvå). Disfondowes: Maurloya, Marloya, Mârloya. | mårloyeus mårloyeuse [addj.] avou del måle divins, tot djåzant d' ene tere. Li Tchampagne, c' est totès mårloyeusès teres: c' est la k' on-z a l' meyeu des véns. F. marneux. Disfondowes: maurloyeus, mauleus, maurleus, mârleus. Etimolodjeye : bodje "mårl-" (måle 3); dobe cawete -oye + -eus, 2004.
---
- [[mårlire
|Dipus d' racsegnes so les mårlires]]
