mandaye [o.n.] 1. li ci (cene) k' on lyi fwait todi fé çou k' les ôtes ni vlèt nén fé, et ki n' pout nén dire non. Cwand elle aveut dandjî di s' fé remoenner å hamtea, del nute, cwand avént dvou travayî disk' a meynute meyzeure, c' esteut l' Esmayel li mandaye di siervice ([[L. Mahin]]). homme à tout faire, manœuvre, petite main. 2. sierveu, esclåve. Li ci k' a fwait l' må est l' mandaye do diale ([[Sint Matî]] rat. pa [[J.Cl. Rigaux]]). Po n' pus esse li mandaye mesbridjî på Tins, sôlez vos d' vén et d' powezeye([[C. Baudelaire]], ratourné pa [[J. Schoovaerts]]). F. serviteur, esclave. 3. pitite djin, eneviè les rwès et les gros. Po k' so li Rwè et les mandayes, I lujhe li solea sins låtchî ([[R. Viroux]]). F. simple citoyen. Disfondowes: man'daye, man'dâye, mândaye.