mannet, mannete [addj.] 1. nén prôpe, nén nete, nén bén lavé. Ni vnoz nén dire ki c' est mannet: dji l' a rnetyî; asteure c' est prôpe (A. Gauditiaubois). rl a: måprôpe, niche, måssî, yôr. 2. (dins on criya) veyou evi. A l' mannet pourcea !. rl a: sale. Etimolodjeye : mot d' aplacaedje adviebe (må) + addjectif (nete), må nete. Disfondowes: man.net, man.nète, man.nate, mon.net. | mannesté [f.n.] 1. sacwè d' mannet. On dit eto: nichté, måssîsté, yôrdeure.F. saleté. 2. crouwå. Fé les tombes, c' est rnetyî les mannestés ki crexhèt dso. rl a: runin, nichté, mizere. F. mauvaise herbe. 3. (mot d' årtisse) sîna ki vént del velire d' ene vatche må netieye. Vosse vatche tape-t ele co des mannestés ?. F. exsudat utérin. Coinreces Payis d' Nameur & Tchålerwè.

Parintêye:

• manni