meler [v.c.] 1. maxhî. rl a: kimeler, diskimeler. rl a: mele-tot. >> Li diale s' è mele: dijhêye cwand ttafwait va drole. 2. djaeni, tot djåzant des dinrêyes. | melkin [o.n.] 1. (mot d' cinsî, di mônî) acmaxhaedje di rgon et d' frumint, semés et batous eshonne po fé del farene. rl a: mesteure, mwetiåve, mastele. F. méteil. 2. acmaxhaedje di totes sôres di dinrêyes (sovint do oidje et d' l' avoenne) semés et fåtchîs eshonne po rafôrer les biesses. rl a: melea, trimouye 2. F. mélange fourrager. 3. (pa stindaedje, mot d' waloneu) walon acmaxhî sins trop di rîles. On-z a lomé melkin (J. Lahaye, 1999) des scrijhaedjes ki n' sont nén pår d' ene coine do payis, pask' i gn a des mots di ds ôtès coines, mins k' î sont cwand minme bén raloyîs (L. Mahin). Å pus k' dji sayive di disfinde on rfondaedje a môde di melkin, å pus k' dji m' rindeu conte ki ça n' tineut nén (L. Hendschel). F. mélange dialectal. Disfondowes: melkin, mulkè. Etimolodjeye: viebe meler, raptitixhante cawete -kin (pitit maxhî). Coinrece Payis d' Vervî et Årdene. | melea [o.n.] melkin. Il alént fåtchî do melea po rafôrer les tchfås (J. Copens). Disfondowes: mèlia, mèlê. Etimolodjeye: viebe meler, raptitixhante cawete -ea (pitit maxhî). Coinrece Coûtchant walon.