mene 1 [f.n.] fond trô dins tere k' on-z î saetche å tcherbon, å fier, evnd.). Loukîz a fosse, houyire.

Mineûs d' avant 1940

| minire [f.n.] la k' on saetche des minrês, al grande air. I stinda ses bresses viè l' rodje tere di ses tåyes, Li rodje tere des minires (L. Lagauche). F. mine à ciel ouvert. >> Li plinne des Minires: no d' ene plaece di Transene. >> Li Minire: (so plaece: minêre) no d' ene plaece di Nanene (Na 96).

| mineu [o.n.] ovrî ki boute en ene mene. rl a: houyeu.

| minrê [o.n.] tere k' i gn a des metås, do tcherbon, evnd. dvins. F. minerais.

Omonimeye :

• mene (f.n., aparexhance do vizaedje)
• mene (f.n., mene di croyon, mene ki potche)

Parintêye :

• minter.

• Dipus d' racsegnes so les menes et les minires
• Dipus d' racsegnes so les menes å tcherbon
• Dipus d' racsegnes so les plaeces del Walonreye ki s' lomnut "minire".