menir 1 [o.n.] 1. grand monsieu. rl a: [[Motî:legume|legume]], colé. F. personnalité. 2. li ci ki s' prind po onk. Li solea plake sol vizaedje Des ptits menirs des ptits viyaedjes (L. Warnant). F. monsieur. Etimolodjeye: Calcaedje riwalonijhî do flamind "Mijn heer" (monsieu).