menir 1 [o.n.] 1. ritche Flamind u Brusselwès. Rotez dins Nameur, ki voeyoz ? Des Espagnols, des Almands, des menirs, des plins d' cwårs ki fwaiynut aler l' comiece namurwès ([[J. Osselet]]). 2. grand [[Motî:monsieu|monsieu]]. On dit eto: [[Motî:legume|grosse legume]], [[Motî:colé|gros colé]]. F. personnalité. 3. li ci ki s' prind po on [[Motî:sifwait|sfwait]]. Li solea plake sol vizaedje Des ptits menirs des ptits viyaedjes ([[L. Warnant]]). F. monsieur. Disfondowes: mènîr, mèn'hêr, mèn'hîr. Etimolodjeye: calcaedje riwalonijhî do flamind "Mijn heer" (monsieu). Omofone : * [[Motî:menir 2|menir]] (grosse pire)