mierrandon [o.n.] seul randon, tot djåzant d' ene sacwè ki s' enonde tot d' on côp. Adon, d' on mierrandon, gn a des clotches ki sounèt Leu pzant andjlusse; c' est nonne; bén neni, c' est meynute (Baudelaire, redjårbé pa L. Mahin). F. seul élan, impulsion, envolée soudaine.

Etimolodjeye: mot d' acolaedje adviebe (mier) + no (randon), sol modele "mierseu", "miernou", 2000.