mieule [f.n.]

1. pire a rawijhî, ki toûne so èn aessi. I vos fåt passer l' fier sol mieule pol fé taeyî (J. Coppens). Li mieule do relomeu toûne, toûne, avou ses spales ki mårkêynut l' cadince. (F. Callaert). On dit eto : pire di rawijhe, tournante pire. F. meule.

2. pire di molén. Li molén egzistéve co, li rowe esteut co la, ene rowe di bwès, et l' mieule î esteut co avou (ramexhné pa J. Adam). >> erbate u rabiyî ene mieule di molén; on rbateu d' mieules

Mots-parints :

• mieuler

Fås amisse :

• li mot "meule" n' est nén l' mot walon po moye (F. meule de foin.).

• Dipus d' racsegnes sol ribataedje des mieules
• Dipus d' racsegnes sol rawijhaedje avou ene mieule