miråcoleye [f.n.] estance d’ onk k’ end a pezant, k' a des zwatès pinsêyes. Po sognî nosse mirancolêye, T' as hapé l' peket do curé (J. Lefebvre). Pire fijheut passer l’ miråcoleye avou ses djoyeus messaedjes (D. Salme). Li houte assûne del mirancoleye (R. Viroux). Vola ene tchoûlåde tchanson plinne di miråcoleye k' i rprindèt tertos e keur, tot s' tinant pa les spales et s' rabressant bén foirt ; et vey soude leus låmes (J.P. Dumont). Il a l' miråcoleye, [] do tins passé, mins s' il a l' må do payis, di s' campagne, c' est ossu d' ene campagne di dvins l' tins (G. Belleflamme). L' aiwe lyi court foû des ouys, pieles di miråcoleye (A. Gauditiaubois). Loukîz a : diloujhe, disbåtchance, cafård, disnortance. F. "mélancolie", "nostalgie", "spleen".

| miråcolieus, e, miråcolieus, e [addj., padvant u padrî] k' a del miråcoleye. Loukîz a : diloujhî, disvoyî, disnorté. F. "mélancolique", "nostalgique".

Etimolodjeye et tcherpetaedje

miråcoleye 

riwalonijhî calcaedje do F. "élancolie"., 1870.

miråcolieus 

cawete -eus, 1904.  ^[1]

Disfondowes

miråcoleye 

miraucolèye, mérâcolèye, mirancolîye.

Sourdants

1. ↑ M. Piron Formation de la langue littéraire des écrivains liégeois, 1939, p. 301.