mitan 2 [f.n.] 1. tot djåzant d' ene termene di tins, moumint ki çou k' est ddja passé est l' minme ki çou ki dmeure. Al mitan do moes. F. moitié. 2. pårt cwand on côpe ene sacwè e deus. Il a magnî ene grosse mitan del dorêye. F. moitié. 3. (pus stroetmint, e fotbal) a) tchaeke des 45 munutes d' on match. Li prumire mitan, li deujhinme mitan. b) li cwårt d' eure k' on s' rapoize après troes cwårt d' eure di djeu, divant d' rataker. On dit eto: tîme. F. mi-temps.

Parintêye:

• mitan (omrin: å mitan d' ene plaece)
  • miermitan.
• mîtrin
• emey, emé
• emîtrin
• dimey