moenne [o.n.] ome di rlidjon ki vike tot seu u e cminålté en on moustî, lon erî del veye do monde. Dinez lyi cwand minme on moenne po l' kifessî divant del pinde (G. Lucy). Il a todi yeu l' nez fén, po esse on sint, on vraiy, Li moenne ki bresse l' Ôrvå, li Trapisse, li Chimai (L. Mahin). Djiblou esteut e Roman Payis, mins li Duc di Braibant leyive les moennes trankiles, la k' il estént "les prumîs monsieus do Braibant" (Y. Bauthière). Loukîz a : trapisse, ermite. F. "moine". >> viker come on moenne: viker tot seu. On dit eto : come on nûton. Loukîz a : vike-tot-seu. F. "vivre en solitaire". >> crås come on moenne: foirt crås. On dit eto : come ene lote. >> rodje moenne: moenne di l' Ôre des Timplîs. >> coyon d' moenne: sôre di grosse biyoke.
Etimolodjeye
latén F. "monachum", 1250. [1]
Parintêye et mots d' minme sourdant etimolodjike
Omonimeye
- dji, ti, i, ele moenne(s)
Rifondaedje et disfondowes
- Rifondaedje : betchfessî OEN
- Disfondowes : mwin.ne, mon.ne, mwène, mwane.