mon- [fåsse betchete] ] vént do sustantivaedje d' ene troke di deus mots dits e francès, tot s' adressant u tot djåzant d' èn ome: a) k' on li doet l' respet. mononke, monpere, monfrere, monsigneur, moncuzén. rl a menir. b) k' on lyi vout fé ene luçon, pask' i vos a djouwé ene laide keure tot vs cåzant come a on parint. monparan, monami.