mon- [fåsse betchete] ] vént do sustantivaedje d' ene troke di deus mots dits e francès, tot s' adressant u tot djåzant d' èn ome: 1. k' on li doet l' respet : mononke, monpere, monfrere, monsigneur, moncouzin. rl a menir. 2. (tot djåzant å rvier) k' on lyi vout fé ene luçon, pask' i vos a djouwé ene laide keure tot vs cåzant come a on parint : monparan, monami.