mon- [fåsse betchete] ] vént do sustantivaedje d' ene troke di deus mots dits e francès, tot s' adressant u tot djåzant d' èn ome: 1. k' on lyi doet l' respet: [[Motî:mononke|mononke]], [[Motî:monpere|monpere]], [[Motî:monfrere|monfrere]], [[Motî:monsegneur|monsegneur]], [[Motî:moncouzin|moncouzin]]. rl a [[Motî:menir 1|menir]]. 2. (tot djåzant å rvier) k' on lyi vout fé ene luçon, pask' i vos a djouwé ene laide keure tot vs cåzant come a on parint: [[Motî:monparan|monparan]], [[Motî:monami|monami]]. 3. po balter l' atôtchî: [[Motî:monkeur|monkeur]].