moncouzin

I. [o.n.] (sorpoli) cuzén. Nos avons la on djonne moncuzén k' est todi stitchî a Gozêye. (Paskeye di Djanmiou).

II. Moncouzin [n.dj.] no d' famile di Walonreye, e F. Moncousin.

Etimolodjeye: sustantivaedje do F. "mon cousin", po-z atôtchî respectiveuzmint s' cuzén (fåsse betchete mon-).