monpere [o.n.]

1. rilidjeu. F. père.

2. (sorpoli) pere. Mins tant k' i tchiyeut co tot djaene sol moncea d' cindes, Po replaecî s' monpere, il aveut l' tins d' atinde (J. Dufrane). Dji n' sai si vosse monpere vos leyrè fé çoula. Èm monpere mi vleut fé divni savant. (R. Painblanc). F. paternel.

Etimolodjeye: sustantivaedje do F. "mon père", po-z atôtchî si pa u on rlidjeu respectiveuzmint (fåsse betchete mon-).