monsigneur [o.n.] 1. mot po-z atôtchî èn [[Motî:eveke|eveke]]. On s' a metou a djouwer avou des tites: des "monsigneur", des "eccelance", des ptits mwaisses voci et des courbetes vola ([[G. Schonbrodt]]). Li vraiy responsåve a stî sormoné, paternelmint, come di djusse, pa Monsigneur l' Eveke ([[J. Schoovaerts]]). 2. monsieu l' eveke (po djåzer d' èn eveke divant s' no d' famile). On djoû, ene boune åme, volant bén fé, leya-st etinde a Monsigneur ki må pô d' tins, i s' endè pasreut des beles avou l' djonne vicåre di Sint Djuråd (J.P. Dumont). 3. (sorpoli) eveke. "Li monsigneur", c' est ene pîce da Djan-Mareye Masset sicrîte e 1966. Etimolodjeye: calcaedje riwalonijhî do F. "monseigneur", po-z atôtchî respectiveuzmint èn eveke (fåsse betchete [[Motî:mon-|mon-]]).