moujhî si moujhî (codjowaedje) [v.pr.] esse magnî des viers. Après ene samwinne, l' aiwe vinaigrêye si moujhnéve. On dit eto: si viermoure. F. se vermouler.

| moujhî, eye [addj.] magnî des viers, aprume tot djåzant do bwès. Li pî d' l' escayî est tot moujhî (F. Twisselmann). rl a: moloné, viermolou, viermyî. F.vermoulu.

Etimolodjeye : bodje mol- (moure, molon), dizo disfondowe "moul-"; cawete -ijhî (rinde come molou), avou rispotchaedje moulijhî => moujhî.

| moujhisses [o.n.t.pl.] sitrin k' a stî molou pås soris. Cwand dj' avans stî po ndaler rcweri les djåbes, i n' dimoréve pus k' des moujhisses. F. débris hachés.