moujhî (si moujhî) (codjowaedje) [v.pr.] esse magnî des viers. Après ene samwinne, l' aiwe vinaigrêye si moujhive. On dit eto: si viermoure. F. se vermouler.

| moujhî, moujheye [addj.] magnî des viers, aprume tot djåzant do bwès. Li pî d' l' escayî est tot moujhî (F. Twisselmann). rl a: moloné, viermolou, viermyî. F. vermoulu.

Etimolodjeye: bodje mol- (moure, molon), dizo disfondowe "moul-"; cawete -ijhî (rinde come molou), avou rispotchaedje moulijhî => moujhî.

| moujhisses [o.n.t.pl.] sitrin k' a stî molou pås soris. Cwand dj' avans stî po ndaler rcweri les djåbes, i n' dimoréve pus k' des moujhisses. F. débris hachés.

Parintêye:

• moujhner