mirer (codjowaedje) [v.c.] (v.v.m.) aveur ene bele vowe so.

| mire [f.n.] dins l' ratourneure "a mire" : dizo wårdance, tot djåzant d' ene vatche k' on dene a èn ôte acleveu pol nouri tins d' l' ivier.

| miroe [o.n.] usteye di måjhone, des cwefeus, des magazins d' mousmint, la k' on s' pout rwaitî dvins. F. miroir.

Etimolodjeye : cawete -oe.

Mots d' aplacaedjes (nos d' plaece):

• Mirwå.
• Mirmont.
• Mirvå.