mwetî [o.n.] mitan (d' ene plaece). Mi viyaedje avou ses pemîs, ses biyokîs et s' clotchî å mwetî (A. Yande). F. milieu.

| mweteye [f.n.] mitan (dimey boket). I djouwixhèt del mweteye del måjhone. Påke et Sint-Rmey pårtixhèt l' an e mweteye; Noyé et Sint-Djhan pårtixhèt l' an e mitan. (Motî da Haust). F. moitié.

| mwetiåve

I. [o.n.] melkin (acmaxhaedje di rgon et d' frumint). F. méteil.

II. [addj., purade padvant] di melkin (tot cåzant d' on pwin) I fjhént co des mwetiåves pwins.

Etimolodjeye: cawete -åve, sitindaedje d' on sinse prumioûle "ki pout esse mwetyî" (semé mitan mitan).