nûle [f.n.]

1. osteye nén consacrêye.

2. fåsse osteye, di diferinne coleur, avou ene croes dsu, vindowe so cotoû do Noyé. On raetchive sol nûle et on l' plakéve après l' ouxh del måjhone po tchessî les mwais sôrs evoye (A. Lovinfosse). Les efants alént heyî et dner des nûles azès djins po-z aveur ene çanse (A. Lovegnée).

Etimolodjeye

riwalonijhî calcaedje do francès "nulle" (po ene osteye ki n’ a nole valeur rilidjeuse).

Parintaedje

• canûle

Minme sourdant etimolodjike

• nou, nole
• nouk

Hårdêye divintrinne

• Dipus d' racsegnes so les nûles