nindje [f.n.]
1. laide binde (trope di metchantès djins). Ké nindje ! Ene nindje di barakîs End a co arivé ene, di nindje, a nosse dibout !. Vos avoz co yeu ç' nindje la e vosse måjhone ? Vos n' avoz djamåy rescontré ene nindje pareye ! Fayeye nindje di tchéns scolés po tijhner ås wåfraedjes ! (D. Trempont). Li "Cminålté Francesse", por mi, ci n' est k' ene nindje di grandiveus ki rnoye et spotchî nosse tuzance walone. F. engeance, racaille, ribambelle, clique.
2. binde, trope di djins. End aveut ene, di nindje d' efants. Lu, c' est l' pus stocaesse del nindje (B. Genaux). Endè vénrè pa cints, pa nindjes; cwè lzî diroz, Bon Diu d' pitié ? (F. Dewandelaer). Come des djonnes di sindjes, Faleut vir el nindje (F. Loriaux). En pestelez nen: i n' fåt k' ça po k' el nindje di pexhons prinde èn ôte tchimwin (H. Pétrez). On dit eto: peclêye, ribambene, hiedlêye. F. bande, ribambelle, groupe.
Etimolodjeye : riscôpaedje di shuvions come "ene indje", "kéne indje".
Coinrece Coûtchant walon.
Parintêye :