nourice [f.n.] feme ki nourixh èn efant po ene mame ki n' a pont d' laecea. Contintez vs, vos marlatchas, di vey clair divins vosse vijhnåve, do boere kékès gotes di m' laecea, do lanwi on moumint so l' forçale di m' sitoumak, adonpwis do mori sins cnoxhe vosse mame ou vosse nourice (Voltaire, rat. Pa P. Lefin). F. nourrice. >> mete èn efant al nourice: li dner a ene feme po k' ele li nourixhe.

Li rfondaedje di ç' mot ci a candjî sol Wiccionaire, et divni "nouricir"

| nouricire [addj., todi padrî] 1. k' a stî nouri pal minme nourice, tot djåzant d' èn efant. >> fré nouricire, sour nouricire: F. frère, sœur de lait.

2. k' a-st aclevé èn efant ki c' n' esteut nén da sinne, tot djåzant d' on pere. Sint Djôzef esteut l' pere nouricire et l' wårdeu da Djezus-Cri. F. nouricier.

Etimolodjeye : riwalonijhî calcaedje do F. nouricier (cawete -ire 2).