nucter (codjowaedje) I. [v.s.c.] bouxhî a l' ouxh des ptits côps avou ene nukete (on baston avou on nuk å dbout). C' esteut des pôves ki vnént nucter al poite. F. frapper (à la porte). II. si nucter [v.pr.] fé des ptits nuks e sacwantès plaeces, tot djåzant del linne. I gn a m' linne ki s' nuctêye todi. rl a: ranucter. Disfondowes: noucter | nucteus, -se [addj.] 1. ki s' nuctêye (tot djåzant d' ene linne). 2. nukieus. F. noueux (euse). Disfondowes: nocteûs, nucteus.