oremusse [o.n.] 1. (rilidjon catolike) priyire del messe, ki, e latén, kimincive på mot latén Oremus. F. oraison. >> fé ses oremusses: dire les priyires di messe tot cåzant do priyesse. Tins ki l'curé fjheut ses oremusses, dji tuzéve a m' fré k' aléve aler bracner ås bixhes (G. Pècheur). >> dire ses oremusses: dire ses messaedjes po-z atourner ene sakî. Dji vou wadjî kel gros Delfusse, Ki toûne åtoû del Melaneye, Årè co dit ses oremusses; Dj' el conoxhe si ben, s' litaneye. F. essayer de convaincre. 2. priyire k' on n' comprind nén çk' on dit, aprume tot djåzant des cåzaedjes di rbouteus, macreas, evnd. Tot rpougnant l' djonteure coixheye, li rbouteu fwait totès sôres di segnaedjes et dire ses oremusses (A.G. Terrien, rat. pa L. Mahin). On dit eto: påternicaedje. F. conjuration, invocation. >> Oremusse, nosse tchet k' a des pouces; foutoz l' a l' ouxh, i nd årè puch: rime-rame d' efant. >> Oremusse c' est po les pouces, Deyo gråciasse c' est po les begasses: rivazî po rire å ci ki cåze d' oremusse. Disfondowes: orèmus', ôrémus'. Etimolodjeye: calcaedje do latén d' eglijhe "oremus" (priyans).