orire [f.n.] boird (d' on bwès, d' on payis) C' esteut ene pitite cinse a l' orire do bwès, a ene pixheye di France (C. Massaux). Nåwinne est metowe a l' orire di l' Årdene (G. Pècheur). Pu mes travos sont statés, eyet ls ovrîs vont mareder so l' orire (J. Calozet). rl a aschate. F. lisière, bord, orée, limite.

Etimolodjeye : latén "ora" (boird).

| orî 1 [o.n.] orire. Dj' esténs a l' orî d' on bwès. Elle esteut metowe so l' orî del fosse (H. Forir). C' est del tere k' a rcroûlé des orîs do bî, pusk' on n' els a pus stî rlever (L. Mahin). F. lisière, bord, orée.

Omonimeye :