ospitå [o.n.] 1. plaece la k' on va cwand on-z est malåde, po s' fé operer et po s' fé sognî. Tot a schipe arivé a l' ospitå d' Calais, on docteur egzamina l' oficî (Louis. Tilkin). E. l' ospitå, el tchambe 426, èn ome rôgueye come po mori (E. Gilliard). F. hôpital. 2. (dinltins) måjhon d' passaedje ki les pôves, les voyaedjeus, des pelrins s' î rapoûlént, et pleur lodjî; et k' on-z î sognive eto ene miete les malådes. Li Grand Ospitå d' Nameur, c' est l' bastimint k' est, asteure, li Pårlumint walon.