ouve [f.n.]

1. ovraedje bén fwait, copurade li ci d' èn årtisse. Minme rovieye, ene ouve dimeure ene oûve, si l’ ovraedje a stî bén fwait (J. Schoovaerts). F. œuvre. >> leyî ouve: a) arester l' ovraedje, al fén del djournêye. F. cesser le travail. b) arester ene sacwè. >> rire dins ouve: rire sins k' on n' vos voeye. F. rire sous cape. >> corti ås ouves: tchenvire (la k' i gn aveut bråmint d' l' ovraedje).

2. accion d' bénfjhance. Dji vs dene çoula po vos ouves. F. œuvre charismatique.

Etimolodjeye et tcherpetaedje

sivierba di « ovrer » (avou candjmint d’ voyale).

Mots d' aplacaedje

• tchîf d' ouve
• mwin d' ouve

Disfondowes

oûve, ouve (ouf), ûve, euve.