pårlufone [o.n.] ahesse des måjhones, la k' on pout djåzer avou les djins ådvins, a pårti d' on micro metou dvant l' ouxh. Il a souné, Lyi a dvizé å pårlufone Dins l' brut del Corinveye (D. André).

Etimolodjeye: calcaedje riwalonijhî do francès d' Walonreye "parlophone", emantchî hinkeplink avou l' bodje-cawete greke "phonos" (vwès), 1970.

Bodje:

• pårler