påsse [f.n.] maxhaedje di farene, d' aiwe et d' leyes, po fé do pwin et des påstaedjreyes. Li grijhe påsse gonfele po s' plaijhi disso l' apas do for ki ronfele (D. Trempont). F. pâte. >> prusti l' påsse: pougnî dvins a grands côps, divant del cure. >> li påsse est levêye, on pout aloumer l' for: dijhêye a onk (ene) ki s' leve (djeu d' mot). Etimolodjeye : latén pasta (minme sinse). | påstea [o.n.] 1. (vî mot d' cinsî) sipès passe po les biesses. 2. broûs avou des mannestés dvins. F. margouillis. 3. påstea d' måjhones coulot avou les måjhones ki tnèt eshonne. F. pâté de maisons. | påsté [o.n.] 1. amagnî fwait di molowe tchå et di spices. Do påsté d' vea, do påsé d' foete. F. pâté.. 2. (vî mot) sitramé. On meur di påsté. On dit eto: payrou. F. torchis. | påstî, påstire u påstresse [o.f.n.] li ci (cene) ki fwait l' påsse. Li påstire d' ocåzion rôle el påsse come on marmot dins ses faxhåds (H. Van Cutsem). Loukîz a : påstaedjî. | påsteus, påsteuse [addj., purade padvant] come del påsse. On ratind kel grin d' mayisse soeye påsteus po-z essiler. F. pâteux.

Pwaire minimom :

• pôce.

Parintêye :

• påstaedjreye, påstaedjî.
• epåster