pîcwane ^[1] u bicoine [f.n.] plante des fagnes, avou ene pitite fene crawieuse tidje, come ene rampe, ki crexhe dizeu les mosseas d’ fagne, e sincieus latén <span-lang=la>Oxycoccus quadripetalus u Vaccinium oxycoccos. On dit eto : cuzene, poes d’ fagne, poes d’ cok, poes d’ bourboe, poes d’ mossea, peme di fagne, gurzale di fagne, gurzea d’ fagne. F. "canneberge des marais".

Etimolodjeye et tcherpetaedje

Adjinçna del bicoine, ki mostere bén ses deus stipes di fleur, ki brikèt come deus coines

bodje coine, betchete bi- (ås deus coines, a cåze do fortchaedje do montant po dner deus fleurs). ^[2]

Sicrijhas ezès motîs

picwane [S117], pîcwane [S117], pîcôrne [S117], nén dins G150, G152, S109, C8. ^[3]

Sipårdaedje e 20inme sieke

Sorcoinrece payis des fagnes del Croes Schaye.

Hårdêye divintrinne

• Dipus d' racsegnes sol pîcwane

Sourdant et pî-notes

1. ↑ picwane (G. Lucy, œuvres complètes p. , pîcwane (temognaedje da L. Baijot).
2. ↑ Sobayeye da L. Mahin, li "b" s' a-st aduri come dins « bidinne » prononcî "pidin.ne" avår la.
3. ↑ Loukîz al djivêye des motîs.