pîton, pîtone [o.f.n.] djin a pî, onk (ene) k' eva tot rotant. Les omes a tchvå djinnèt les pîtons (H. Forir). Nosse messaedjresse est ene boune pîtone (H. Forir). On dit eto: roteu. F. piéton. >>  passaedje ås pîtons: plaece po les djins a pî passer houte d' ene voye avou des otos. F. passage pour piéton.

Etimolodjeye : bodje pît-, cawete -on, 1820.

| pîtonrece [addj.] metou (owe) fok po les pîtons (tot djåzant di rowes, di stindêyes å mitan des veyes).

Disfondowes: pîton'rèce, pièton'rèce, pîtoun'rèce.

Etimolodjeye: mot-parint di "pîton", fwait avou l' cawete -rece, sol tcherpinte do F. piétonnier, 2000.

Omonime:

• Pîton (no d' viyaedje)