paile [f.n.] payele. F. poële. Disfondowes: pêle, péle, pèle, pinle. | pailete [o.n.] (rilidjon catolike) sôre di ptite paile k' on ramasse les ofrandes divins a l' eglijhe. On dit eto: harbote. paile [f.n.] payele. Dji vs va fé gleter tot vos rmetant al narene l' odeur del pougneye di kertons k' on lait souwer evoye el paile (M. Slangen). F. poêle. >>  dmorer el paile fåte di cråxhe: èn nén trover a s' maryî, po ene crapåde. F. coiffer sainte Catherine. >>  tortea al paile: påstaedjreye fwaite el måjhone avou les restants del påsse a pwin, k' on leye cure el paile avou do saeyén et do boure.

Disfondowes: pêle, péle, pèle, pinle.

Etimolodjeye : latén "patella" (minme sinse).

| pailêye [f.n.] çou k' gn a dins l' paile. F. poêlée.

| pailete [o.n.] 1. pitite paile. Sol sitouve, gn aveut tofer ene pailete d' aiwe acou des cawes di ceréjhe ou del tiziene avou des foyes d' acaciå (G. Ghys).

2. (rilidjon catolike) sôre di ptite paile avou on court mantche k' on ramasse les ofrandes divins a l' eglijhe. On dit eto: harbote, schiele.

| paileuse [f.n.] machene des terasseus, avou come ene grande paile ådvant, po prinde des teres et les sorlever. F. pelle mécanique.

Dobe rifondowe : payele.

• Dipus d' racsegnes so les torteas al paile