payin, payinne I. [o.f.n.] 1. po les crustins, li ci (cene) ki n' l’ est nén. Tot çoula, c' est les payins di ç' monde ci k' el cwerèt ([[Sint Luk]], ratourné pa [[J.M. Lecomte]]). I gn a co des Romins ki dmanèt après ci, des djins del Djudêye et des payins ki sujhet li Lwè des Djwifs ([[Sint På]], ratourné pa J.M. Lecomte). Loukîz a : [[Motî:Sarazin|Sarazin]], [[Motî:atêye|atêye]]. F. païen, infidèle, idolâtre, impie. 2. po les muzulmans, li ci (cene) ki n’ croet nén å Diè unike. Ridjhoz : Hê, vozôtes, les payins, Dji n' adore nén çou ki vs adorez, Et vos n' adorez nén li Ci k' dj' adore ([[Alcoran]]). Loukîz a : [[Motî:måcroeyant|måcroeyant]]. F. idolâtre, impie. II. payinne [f.n.] (v.m.) feme ki vént d' d' acoûtchî, et ki n' a nén l' droet d' aler a messe disk' å [[Motî:ramessaedje|ramessaedje]]. Vos metroz totafwait e m’ bot Po poirter al payinne ([[Noyé walon]]). F. accouchée. III. [addj., todi padrî] ki shût l’ fwè des payins. I vikèt dins on monde di spérs et d' macrales, ki l' efant ni sait kî çk' î est mwaisse ; on monde payin ki replaece li monde crustin ([[L. Mahin]]).