pezant [addj., purade padvant]

1. k' a do pwèd, mastoke. F. lourd. 2. ki tchait må å stoumak, ou k' est trop poenneu. End awè pezant, esse disbåtchî, endè volu a ene sakî.

| pezance [f.n.] 1. Li fwait d' esse pezant. F. poids. 2. Sipot del Bibe: propieté do Bon Diu d' esse po ttafwait pus grand k' tertos et tertotes, et di s' mostrer rglatixhant ou prezint, avou les djins; propieté des djins di vey li Bon Diu båbe a båbe, å paradis. F. gloire. En ebreu, c' est l' mot kabod, pezant. Il a stî ratourné e grek avou doxa, ki vout dire purade "shonnance" (mins eto "ecsegnmint"). E latén ons a dit gloria, ki vout dire dabôrd "beas mousmints" ou "bijous". Les prumîs ratournaedjes e walon ont eployî l' mot glwere, k' est on calcaedje do francès, mins ki n' dit nén todi l' minme sacwè.