picron [o.n.] ptit inseke ås deus aiyes, ki vike pus voltî tot l' long des aiwes, et ki hagne les biesses et les djins, po sucî leu sonk. Et mi, dj' a cachî durant dijh munutes après on cwåré d' yebes ou çk' i gn åreut pont d' copixhes et d' picrons (J. Goffart). Loukîz a : cozin, zinzin, plukete. F. "moustique". >> El Picron: no d’ pene d’ onk ki scrijheut dins les prumîs Bourdons.

Tcherpetaedje

Viebe piker, cawete -on, ristitchî R

Spårdaedje e 20inme sieke

Coinrece Coûtchant walon

Hårdêye divintrinne

• Dipus d' racsegnes so les picrons