pipsak [o.n.]
1. instrumint d' muzike avou on gros saetch di pea pindou après. I djouwént do pipsak et do tabeur di basse Tot fjhant danser leu-z oûsse å brut d' ces instrumints (L. Lagauche). Des shofleus e belès mousseures sounît do pipsak cwand Pitchete ascoxha l' prumire montêye (A. Gauditiaubois). On dit eto : panse. F. cornemuse, biniou.
2. grand saetch di pea po mete di l' aiwe, avou ene golete po boere. F. outre en peau. [1]
| pipsakeu pipsakeuse [o.f.n.] onk (ene) ki djowe do pipsak po s' plaijhi.
| pipsakisse [o.f.n.] onk (ene) ki djowe do pipsak di s' mestî (ki l' a-st aprins en on consiervatwere.
| pipsakî, pipsacresse [o.f.n.] onk (ene) ki fabrike des pipsak.
Etimolodjeye et tcherpetaedje
- pipsak
- mot d' aplacaedje tîxhon (saetch avou ene pupe après), sol tcherpinte di l' almand pfeifsack u do neyerlandès pijpzak.
- pipsakeu
- cawete -eu 2 (come : violoneu, waloneu, teyåtreu)
- pipsakisse
- cawete -isse 2 (come violonisse, éndjolisse, fotbalisse), 2008.
- pipsakî
- cawete -î, (come éndjolî) 2008.
Disfondowes
- pipsak
- pipsak, pifsak, pîpzak, pîtsak
Hårdêye divintrinne
Dipus d' racsegnes so les pipsaks (avou tos les nos dins les ôtes lingaedjes).
Sourdants
- ↑ Anatole Marchal, Les “cayôs do diåle” (li bierdjî d' Mousnî), divins Å tins des nûtons”.