plin 2 [o.n.] plat payis. Sol crestea, ci n' esteut k' on grand plin ki l' pî-sinte trevåtchive, come tracêye å coirdea (J.P. Dumont). Ces mwaisses ovrîs walons la n’ avént waire d’ amuzmints, lon erî d’ tot, dins les plins do Donetz (L. Mahin). [1] F. " plaine".
| plinne 2 [f.n.] plin (plat payis). Inte li Tidje d' Epråve et les Tienes di Djmele, so l' edjåjhe, li plinne del Fåmene disvôteye ses pasteures (J. Houziaux). Adonpwis, ti gripes sol schavêye et ti leyes vini monter vier twè do fond des plinnes li vint k' t' apoite l' odeur des teres (L. Warnant). F. " plaine". >> plinne di djeus: tchamp avou tos des djeus d’ efants. F. "terrain de jeux". >> plinne ås maneuves °.
 Li rfondaedje di ç' mot ci a candjî sol Wiccionaire, et divni "plenaesse"
|
| plenesse [f.n.] pitit plat terén. >> Les Plenesses: no d' ene plaece di Timister.
| pleneur [f.n.] sitindowe di plins.
Etimolodjeye et tcherpetaedje
- plin
- plenesse
- bodje « plin » avou candjmint d’ voyale ; cawete -esse (disfondowe del cawete -asse.
Omonimeye
plin 1 (addj. rimpli)