ploumon [o.n.] grand saetch di bele toele, bôré d' plomes, k' on mete so l' lét, ådzeu des covietes po-z aveur tchôd des pîs. Tos les oujheas vnît, et dner ene ou deus plomes di leu bea ploumaedje po fé on ploumon al Royinne (L. Mahin). Loukîz a: ploumion, degbete. F. duvet (de lit), édredon.

Etimolodjeye: bodje plome, cawete -on.