poirter ([http://lucyin.walon.org/codjowaedjes/waurder.html codjowaedje]) I. [v.c.] 1. aveur (ene sacwè, ene sakî) dissor lu, sovint po l' fé bodjî d' plaece. Dji vikéve assez ognesmint A poirter des saetchs so mes rins ([http://rifondou.walon.org/istwere3-rif.html#pautriyo Marian de Saint-Antoine]). Twenete prind on gros live foû do meube, et l' poirter sol perpite (M. Peclers). rl a: [[Motî:apoirter|apoirter]], [[Motî:ripoirter|ripoirter]], [[Motî:rapoirter|rapoirter]], [[Motî:sopoirter|sopoirter]]. rl a: [[Motî:berweter|berweter]]. >> poiter dins ses bresses, a [[Motî:crås vea|crås vea°]], a crås bodet, al tchereye des dames, a pîtasele, a pîtaspale, a cou båyåd: totès manires di poirter des efants. 2. aveur. I poirtèt li no d' famile di "Cavlî". II. [v.s.c.] aler lon (tot djåzant d' on brut). Il a ene vwès ki poite. III. [v.c.n.d.] poirter (mot d' linwincieus) aveur a vey avou. Ci niyaedje la poite sol no, et nén sol viebe (L. Hendschel). Disfondowes: pwèrter, pwèrtè, pwèrtî, pwarter, pwârter, pwartè, pwârtè, porti, portu, pôⁿrter, pôⁿrtè, poûrter, pwète, pwate, pôⁿrte, porter; miersipepieuzmint el mape ey el notûle ALW 1.77. Etimolodjeye: latén "portare" (minme sinse). | poirteu, poirteuse u poitresse [o.f.n.] li ci(ne) ki poite (ene sacwè, ene sakî). >> poirteu ås saetchs: li ci ki poite des saetchs. F. manoeuvre, dokker.

[[Imådje:poirter.jpg]]

ele poite si ptit fré dins ses bresses (poitrait saetchî pa L. Mahin).