poirter (Codjowaedje
I. [v.c.] 1. aveur (ene sacwè, ene sakî) dissor lu, sovint po l' fé bodjî d' plaece. Dji vikéve assez ognesmint A poirter des saetchs so mes rins (Marian de Saint-Antoine). Twenete prind on gros live foû do meube, et l' poirter sol perpite (M. Peclers). rl a: berweter. >> poiter dins ses bresses, a crås vea°, a crås bodet, al tchereye des dames, a pîtasele, a pîtaspale, a cou båyåd: totès manires di poirter des efants.
2. aveur. I poirtèt li no d' famile di "Cavlî".
II. [v.s.c.] aler lon (tot djåzant d' on brut). Il a ene vwès ki poite.
III. [v.c.n.d.] poirter (mot d' linwincieus) aveur a vey avou. Ci noyaedje la poite sol no, et nén sol viebe (L. Hendschel).
Etimolodjeye: latén "portare" (minme sinse).
| poirteu, poirteuse u poitresse [o.f.n.] li ci (cene) ki poite (ene sacwè, ene sakî). >> poirteu ås saetchs: li ci ki poite des saetchs. F. manoeuvre, dokker.
Parintêye