pupe [f.n.] 1. usteye pol plaijhi d' foumer avou, fwait d' ene buzete k' on stitche e s' boke, et d' on ptit potiket po mete li toubak. On fjheut des pupes avou des raecenes di brouhire. I tetéve si pupe si bén foirt ki ses mashales rintrént ådvins (J. Selvais). I fåt k' el prumire pupe k' i foume El rinde malåde, el bouxhe tot djus po k' i s' deye dj' a volou fé l' ome Mins bintch dji nel frè djamåy pus (L. Lagauche). F. pipe. >> scheure si pupe: li tchoker, a l' evier, po vuder les cindes. F. vider. >> casser s' pupe: mori. >> i merite ene fameuse pupe: dijhêye po clatchî dins ses mwins po ene sakî k' a fwait åk å pair des pôces. >> li djoû k' i plourè des pupes di tere: li djoû ki n' vénrè måy. >> c' est l' leu ki foume si pupe; u: c' est les rnåds ki foumèt leu pupe. 2. long moumint (ossu long kel ci po foumer londjinnmint ene pupe). >> la ddja ene pupe: la ddja lontins. rl a: hapêye. Disfondowes: pupe, pipe, pëpe, pîpe.

Parintêye :

• puper, pupa, pupaedje
• pupter, pupteu

Mot d' aplacaedje :

• pupe di keuve.
• grawe-pupe.
• tir ås pupes, tire-pupes.
• pupsak

• Pondants et djondants so les pupes
• "Li djoû k' i plourè des pupes du tere" (live da J.L. Fauconnier).