puper (codjowaedje) I. [v.s.c.] haner. Dji pupéve a foice di cori. Ni rotez nén si roed; dji pupe, mi. rl a: shofler, tanfler. F. haleter. II. djonde, emantchî (ene sakî). Kibén d' côps n' aveut i nén stî pupé pa onk u l' ôte pask' i n' aveut nén seu dire non å bon moumint (Chantal Denis). F. duper. Disfondowes: puper, pîper, piper, pipè, pëper. Etimolodjeye: viebe fwait sol bodje pupe. | pupaedje [o.n.] 1. hanaedje. F. halètement.. 2. (imådjreçmint) shofla. Li viesprêye n' esteut k' on pupaedje di rôzes (A. Lovegnée). F. souffle. | pupa [o.n.] shofla. Mi vwès n' esteut pus k' on flåwe pupa. F. souffle. Disfondowes: pupa, pîpa. Etimolodjeye: cawete -a.

Bodje:

• pupe