purnale [f.n.] pitit bleu poes, nén magnåve, ki rshonne a ene pitite biyoke, et ki vént so les noerès spenes. Nodidjo, si vos magnîz des purnales, vs åroz des colikes al nute, paret (Appolinaire). On dit eto: fordene. F. prunelle. >> gote, likeur di purnale: soucrêye gote fwaite avou del blanke gote et des purnales ki bannut dvins.

Disfondowes: purnale, purnèle, përnale, përnèle

Etimolodjeye : bodje latén prunus biyoke, cawete -ale, 1390.

| purnalî [o.n.] noere sipene. F. prunelier.

Minme sitok etimolodjike :

• pronne.

• Dipus d' racsegnes so les purnales et les purnalîs.
• Dipus d' racsegnes sol likeur di purnale.