rénnvåt [o.f.n., pluriyal: des rénnvåts u des rénnvåt] ome, feme ki n' våt rén, eto k' on voet evi. Li rénnvåt aléve rivey si monkeur, mins i l' a co rleyî la (H. Forir). C' est adon k' el binde di rénnvåt aboléve on n' sait d' eyou (Y. Laurent). On lzî aveut bôré dins leu cråne k' il estént pår des rénnvåts (J.P. Hiernaux). On dit eto: vårén, vilvôr, rékem, rékemî, canvolant. F. vaurien, personne inutile.
Etimolodjeye: mot d' aplacaedje d' ene fråzlete "rén n' våt" (i n' våt rén); rl a: comifåt, målvåt.