rabanire [f.n.] 1. sôre di longue plake di fier, metowe so on clotchî, u al cresse d' on toet, et ki mostere li direccion eyet l' foice di l' air. Li Gusse toûne ossu rade å rabate-djoye kel rabanire å såvadje vint ([[E. Wartique & E. Thirionet]]). On dit eto: banire di toet, [[Motî:toûne-å-vint|toûne-å-vint]], [[Motî:cocrê|cocrê]], [[Motî:clipotea|clipotea]]. F. girouette. >> tourner come ene rabanire: candjî tofer d' idêye. 2. djin ki candje tofer d' idêye. Loukîz a : [[Motî:ritoûne-cazake|ritoûne-cazake]]. Des omes come lu, end a waire dissu l' tere; El esteut djusse et droet et nén ene rabanire ([[P. Lagrange]]) F. instable, inconstant. Etimolodjeye : mot fwait avou ene [[betchete ra-]] sol mot [[Motî:banire|banire]], kécfeye ricomprins e "rabate-l'-air". ---- [[rabanire|Dipus d' racsegnes so les rabanires]]