rabate-djoye [o.f.n.] li ci (cene) ki rabate li djoye des ôtes, pask' il (elle) est todi grigneus(e). Li Gusse toûne ossu rade å rabate-djoye ki l' rabanire å såvadje vint (E. Wartique & E. Thirionet). F. rabat-joie, grognon, trouble-fête. Etimolodjeye : mot d' aplacaedje viebe (rabate + si coplemint (djoye).